Κλείσαμε!

Είτε τη βγάλετε σε ταβερνάκια...



Είτε πάτε να γνωρίσετε καινούριους, εξωτικούς πολιτισμούς...


είτε πάτε για κάμπινγκ...


είτε απλώς αράξετε στην πόλη...


για ξάπλες με καλή παρέα...


ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ! ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Φιλία δεν είναι...

"Τι; Έδειξες στο αγόρι σου φωτογραφία μου; Κι αν την βάλει σε πορνοσάιτ; Θα έπρεπε να ερωτηθώ."

"Ελαττώματα; Δεν μπορώ να σκεφτώ να έχω κανένα"

"...Δεν ξέρω...."

"-Αρραβωνιάστηκα.
-Αστειεύεσαι.
-Αυτό (δείχνει το δαχτυλίδι), δεν αστειεύεται!"

"...Δεν ξέρω..."

"Δεν μπορώ να έρθω για μπάνιο μαζί σας. Δεν είμαι μόνη μου πια. Έχω να λογοδοτώ για τις πράξεις μου αν θέλω να λέγομαι γυναίκα του"

"Δεν μου άρεσε ο τρόπος που μου είπατε την αλήθεια. Ήταν πολύ χύμα."

"Πρέπει να σεβαστείτε το γεγονός ότι διάλεξα να ζω τη ζωή αρραβωνιασμένης. Κάποια στιγμή, όταν αρραβωνιαστείτε κι εσείς, θα καταλάβετε"

"...Δεν ξέρω..."

Για μένα φιλία είναι...



...Να σκαρφαλώνεις παντού μαζί με τον άλλο. Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πάντα πως θα κατέβεις.








Υ.Γ. Κακώς χρησιμοποίησα φράσεις δικές σου στο ποστ αυτό. Θα έπρεπε να ερωτηθείς.

Πως είσαι έτσι;

Λίγες μέρες πριν, στη δουλειά των ονείρων μου

-Κυρία διευθύντρια να σας πω κάτι επείγον...
-Απαπαα, αυτά τα βραχιόλια δεν πάνε καθόλου με το φόρεμα σου!
-Ναι κυρία Π., αλλά για το τεύχος που κλείνει πρέπει να βάλουμε
-Τι λες χριστιανή μου που θα μιλήσεις για στιλ με αυτά τα βραχιόλια!Μα είναι δυνατόν; Το φόρεμα σου έχει ΚΡΕΜ λουλουδάκια, κι αυτά τα βραχιόλια είναι ΑΣΠΡΑ!
-Και...δεν πάνε;
-Αχ θεε μου θα τρελαθώ! Λοιπόν, αυτά θα βγούνε (μου τα βγάζει), και θα πας απόψε να πάρεις μερικά σαμπανί, χρυσά, ασημένια κάτι που να ταιριάζει τελοσπάντων.
-Μάλιστα.
-Και μη σε ξαναδώ με αυτή την τσάντα. Πρέπει να προσέχεις πολύ.
-Μάλιστα. Να σας πω για το τεύχος που κλείνει;
-Άντε..Άντε...Ευτυχώς αυτό το φουστάνι δεν σου πάει κι άσχημα
-Ευτυχώς!
-Αλλά μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχεις χάσει κιλά ε;Τ'ακούσατε όλοι;Θα σε ζυγίζω κάθε μέρα! Και μη σε ξαναδώ με αυτό το βερνίκι στα νύχια!Τελείως περσινή σεζόν!
-Μάλιστα...

Λίγες μέρες πριν, στο κατάστημα αξεσουάρ των ονείρων μου

-Αυτό;
-Καλά Δ., σοβαρά μιλάς; Θα κρεμάσεις αυτό το πράγμα πάνω σου;
-Μα θα της αρέσει, είμαι σίγουρη ότι θα της αρέσει!
-Ναι και στη γιαγιά μου θα αρέσει...Με κάτι τέτοια στολίζει τον επιτάφιο.
-Μ. πρέπει να το πάρω! Η καριέρα μου κινδυνεύει!
-Πάρε αυτό το γλυκούλι κολιέ τουλάχιστον...
-Απαπα, είσαι καλά; Είναι περσινή τάση...θα με απολύσει!
-Δ. δεν πάμε σινεμά; Είσαι σε εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση,ότι ψωνίζεις μπορεί και θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου...Άσε κάτω αυτό το string!
-Μα γιατί, δεν είναι πολύ ωραίο;Δεν θα του αρέσει;
-Άμα προλάβει και το δει...Η Π. θα το εγκρίνει;
-Δεν ξέρω...Μήπως χρειάζομαι κι αυτά τα σκουλαρίκια;
-Δεν ξέρω, θα σου δώσουν την αύξηση που χρειάζεσαι;

Λίγες ώρες μετά, στο λεωφορείο

-Τελικά το string το πήρες;
-Όχι...
-Πάλι καλά...Αλλά γιατί όχι;
-Δε νομίζω ότι μπορώ να κάνω σεξ με κάτι που δεν θα ενέκρινε η Π.!
-.......

Την άλλη μέρα, στο γραφείο των ονείρων μου

-Παιδιά, είδατε όλοι τη Δ.; Τι καλοντυμένη που είναι σήμερα, να το πούμε αυτό!
-Ευχαριστώ κυρία!
-Αν και το φόρεμα είναι μισό δάχτυλο πιο κοντό απ' ότι θα πρεπε...Μας κατέστρεψες!
Δεν είπαμε θα κάνεις ότι σου λέω άμα θες να προοδεύσεις;;;
-Μάλιστα κυρία Π...

?

Απο που βγήκε η φράση "ζωή και κότα"..??

Επιτέλους!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

...Glamour, watch out!I'm a coming..

Δε θέλω. Καθόλου όμως...

1)Να με εμποδίσει Ο φόβος μου για τα ύψη να κάνω αυτή τη βουτιά μαζί σου.
2)Να στενοχωριέμαι άλλο για φίλους-σκουλαρίκια. Που αν τους βγάλεις για μια στιγμή από το αυτί σου θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας.
3)Να γκρινιάζω, να ανησυχώ και να προβλέπω συνεχώς άμεση ρευστοποίηση των μετοχών της αγάπης και της φιλίας.
4)Να επικοινωνώ με τη μαμά μου με χαρτοπετσέτες.
5)Να περάσω άλλη μια μέρα χωρίς κατοικίδιο.
6)Να περάσω άλλη μια μέρα κοιτώντας την αρχισυντάκτρια μου και διαπιστώνοντας πως, γαμώτο, πάλι είναι πιο καλοντυμένη/σέξι/καλοχτενισμένη από μένα.
7)Να φάω για άλλη μια φορά το βρωμερό μεσημεριανό του Γρηγόρης μικρογεύματα.
8)Να δουλέψω.

15 ενδείξεις ότι δεν περνάς αρκετό χρόνο σπίτι σου...

1) Υπάρχει μία κούτα με ταρτάκια μάνγκο στο ψυγείο.
2) Και δεν έχεις ιδέα πως βρέθηκε εκεί. Ούτε ποιος έχει φάει τα μισά.
3) Άλλωστε εσένα δεν σου αρέσει το μάνγκο!!!
4)Δεν μπορείς να θυμηθείς πότε ακριβώς αγόρασες ηλεκτρική οδοντόβουρτσα. ΑΝ την αγόρασες εσύ.
5) Μετά από ένα τέταρτο που έχεις φτιάξει 4 θεσπέσια φλιτζάνια βραστό νερό, καταλήγεις ότι α)δεν μπορείς να βρεις πως λειτουργεί η εσπρεσιέρα β)δεν έχεις εσπρεσιέρα. Μόνο απλή καφετιέρα γαλλικού.
6) Το πατάκι στο μπάνιο σου είναι γαλάζιο. Την τελευταία φορά που το είχες δει ήταν μπλε ρουά.
7) Ψάχνεις εδώ και μισή ώρα. Αλλά δεν μπορείς με τίποτα να βρεις τη μαύρη, ολόσωμη φόρμα-πυτζάμα σου...
8) Τη βρήκες όμως. Απλώς έπρεπε να κάνεις τα σωστά τηλεφωνήματα.
9) Η στοίβα με τα dvd που δεν έχεις επιστρέψει ακόμα δεν είναι πια στοίβα. Μπορείς πλέον να την χαρακτηρίζεις άνετα "έπιπλο".
10) Το ψυγείο δεν έχει τίποτα εκτός από ένα μπουκάλι sprite. Με ημερομηνία λήξεως 2004. Α, και τα ταρτάκια μάνγκο.
11) Το μπουκέτο με τα τριαντάφυλλα που σου είχαν χαρίσει κάποτε, έχει γίνει αποξηραμένο. Και χωρίς να χρειαστεί να κάνεις τίποτα.
12) Δεν είσαι σίγουρος για το τι ακριβώς βρίσκεται κάτω από το κρεβάτι σου...
13)...Θα μάθεις όμως. Αν συνεχίσεις να πέφτεις από κάτω, νομίζοντας πως κοιμάσαι σε διπλό.
14)Όταν θέλεις να πάρεις τηλέφωνο, πριν το 210, πληκτρολογείς το 9. Όπως κάνεις στη δουλειά για να πάρεις εξωτερική γραμμή.
15)Δεν μπορείς με τίποτα να βρεις τα κλειδιά σου. Αλλά, ούτως ή άλλως, προτιμάς να χρησιμοποιείς το κουδούνι.

Να ζεις, να αγαπάς ή να μαθαίνεις;

Είμαι πλέον πεπεισμένη: δεν υπάρχει χρόνος και για τα τρία. Την τελευταία φορά που κάποιος συγγραφέας τόλμησε να ισχυριστεί το αντίθετο...αυτοκτόνησε. (Θα μου πεις, δεν έφταιγε αυτός ο γλυκούλης. Το βιβλίο του είχε αποτελέσει έμπνευση για την Ευούλα μας).
Κι επειδή τώρα τελευταία μου γκρίνιαξες ότι "περνάω τόσο καλά που έχω ξεχάσει να γράφω", μπήκα σε σκέψεις.
Το ότι η τέχνη είναι παιδί του ελεύθερου χρόνου του ανθρώπου το ήξερα.
Το ότι όποιος έχει υπερβολική ζωή στο ίντερνετ τείνει να ξεχνά αυτή με τις 3 διαστάσεις, το είχα υποψιαστεί.
Το ότι για να γράφεις πρέπει να παρατηρείς και για να παρατηρείς πρέπει να μην συμμετέχεις το είχα ακούσει.
Όλα αυτά όμως μέχρι πρότινος ήταν εντελώς θεωρητικά.
Αλλά τώρα ξαφνικά αγναντεύω το 24ωρό μου και αναρωτιέμαι: όταν έχεις
α) δουλειά για 4 περιοδικά (αν σκεφτείς ότι το καθένα "κλείνει" διαφορετικές ημερομηνίες, ζω ένα μόνιμα επείγον περιστατικό)
β)μια συνδρομή στο γυμναστήριο που κουράστηκες να τη βλέπεις να πηγαίνει χαμένη (όπως και τους κοιλιακούς σου)
γ)να δεις το πιγκουίνι και τις λοιπές μεταξένιες
δ)να συντηρήσεις αυτό το περίεργο, εξωτικό φυτό που ονομάζεται "σχέση"
ε)να ικανοποιήσεις το εφηβικό σου ψώνιο για το μικρόφωνο
ζ)να κοιμηθείς
η)να επικοινωνήσεις με μια μαμά η οποία κουράστηκε να λαμβάνει χαρτοπετσέτες πάνω στο τραπέζι της κουζίνας για το πόσο την αγαπάς και πόσο θα ήθελες να σε ξυπνήσει αύριο πρωί στις 8....
Ε ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΘΥΣΤΟΧΑΣΤΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΓΙ'ΑΥΤΗΝ;




Για μένα το γράψιμο είναι ψυχοθεραπεία. Πάντα ήταν. Έβγαζα στο χαρτί ή στην οθόνη την καρδιά μου, τη χτένιζα, τη ζύμωνα σαν τυρόπιτα και την έβαζα σε τάξη. Κι αν όχι σε τάξη, τουλάχιστον είχα καταγράψει τις αιτίες της αταξίας της, τα προβλήματα της, τους πόνους της... Όταν λοιπόν αυτή η καρδιά διανύει μια περίοδο γαλήνης (για να μην πω ευτυχίας και εξοργιστούν οι θεοί αγάπη μου), όταν δεν έχω κανένα καβγά να με ταλαιπωρεί, κανένα δάκρυ να σέρνει τις νύχτες μου, καμιά μελοδραματική αηδία τελοσπάντων...Ε ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ;

Η ευδαιμονία ενός συγγραφέα είναι το πιο βαρετό πράγμα που θα μπορούσε να διαβάσει κάποιος. Χασμουρητό...

Υ.Γ. Εμπνεύστηκα αυτό το συγκλονιστικό ποστ την ώρα του πρωινού ντους, ενώ ταυτόχρονα σκεφτόμουν αν πρέπει να κάνω σκραμπ με κουκούτσια σταφυλιού, ποιοι ακριβώς είναι οι στίχοι για το τραγούδι των Placebo που θα εκτελέσουμε και αν πρέπει να αλλάξω δουλειά. Εννοείται άργησα τραγικά στο γραφείο.

Θέλω πάλι διακοπές!

Νομίζω ήρθε η ώρα η σκεφτούμε που θα πάμε διακοπές το καλοκαιράκι :-)
Αν δηλαδή καταφέρουμε και αυτή τη φορά να βρούμε 5-6 μέρες που καμοία δεν θα δουλεύει, προετοιμάζεται για χειρουργείο, χτίζουν σπίτια οι γονείς, πιθανολογεί να χωρίσει, και ο άνθρωπος της δεν τύχει να έχει άδεια τις ίδιες ΑΚΡΙΒΩΣ μέρες(αυτό το 9 με 16 δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ με τίποτα όμως,και ομολογώ οτι ακόμα και τώρα δεν έχω πειστεί τελείως οτι δεν το έκανε επίτηδες!!)..!
Πάντως ένα είναι το σίγουρο, αφου καταλήξουμε οτι θέλουμε να πάμε εκεί που θέλει η Ευούλα, θα περάσουμε πάλι επεισοδιακά, και μεταξύ μας, αυτό περιμένω περισσότερο!
Ας συγκατοικήσουμε, να είμαστε μονίμως διακοπές!!ε,ε??

Απαιτώ:

Άλλη μια ευκαιρία με σκοπό να την χαραμίσω με τα ίδια λάθη.
Να ξεχάσω επιτελους ΚΑΙ τις καλές στιγμές απο τότε.
Να βρω στιγμές του χτες στο αύριο αλλά ΚΑΙ το παρόν μου να γίνει το μέλλον μου.
Να αποκτήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ η καρδιά μου την ίδια αντοχή που είχε στο ξεκίνημα, ώστε να έχει το δικαίωμα να σπάσει με τον ίδιο κρότο που έσπασε τότε, άλλη μια φορα κάποτε στο μέλλον.
Να απαγορευτεί καταδικαστικά το πλήγωμα αισθημάτων απο άτομα που δεν ήρθαν για να μείνουν.
Να ακούσω άλλη μια φορά ότι ακόμα και τώρα έχει πάντα πάνω του το κομμάτι χαρτί που του είχα δώσει και να μην δακρύσω.
Να μην γυρίσει ποτέ ξανά ή να μην φύγει ποτέ ξανα, αλλά να βρεθεί κάποιος που θελει το καλό μου και να μην με αφήσει να τον ακολουθήσω..

Να περάσει επιτέλους η άνοιξη, γιατί απο ότι βλέπετε και σεις, η μελαγχολία δεν μου πάει και τόσο.

Και οι μεταξένιες μας (απο το μεταξύ μας)!

Αν σας έδωσα την εντύπωση οτι αυτά τα χαριτωμένα τα πετάμε μόνο σε άτομα που συνδέονται ερωτικά μαζί μας,ήρθε η ώρα να σας αλλάξω γνώμη.Παρακάτω οι κορυφαίες απο τις πολλές ατάκες που ανταλλάξαμε κατα καιρούς, οι περισσότερες βέβαια είναι υπομένες με καλή πρόθεση απο τον ομιλητή αλλά σαν κακιές που είμαστε τις παρεξηγούσαμε όλες!

1)-Νιώθω χοντρή και άσχημη..
-Ναι, αλλά είσαι καλός άνθρωπος!
2)-Ήμουν στο τρόλει και μου έκανε καμάκι ένας φαντάρος!
-Μεθυσμένος θα ήταν.
3)-Αυτό το κομμάτι στο άρθρο σου ήταν καταπληκτικό,τέλειο,ένιωσα περήφανη για σένα!
-Πολύ χαίρομαι που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σου άρεσε κάτι απο τα γραπτά μου,αλλά το συγκεκριμένο δεν ήταν δικό μου.
4)-Διάβασα ένα ποίημα που έγραψε το αγόρι σου και συγκινήθηκα πραγματικά, είστε τέλειοι μαζί,μπράβο σας ζηλεύω..τι ευγενική ψυχή!
-Και πάλι σε ευχαριστώ..αλλά στοίχοι απο ένα τραγούδι του Αλκίνοου ήταν..
5)-Η αλήθεια είναι οτι δεν θυμάμαι αν έχω φιλήσει το παιδί που σου άρεσε πολύ στο λύκειο..είμαι σχεδόν σίγουρη πως όχι.
6)-Τσάκωθηκα με τη μάνα μου..θα φύγω απο το σπίτι μάλλον..μπορείς να συναντηθούμε να τα πούμε?
-Σήμερα..?Που έχει παρα πέντε..?
7)-Σου είπε τι έγινε έτσι..?Έλα, αφού ξέρω οτι στα λέει όλα!
-Ξέρω λιγότερα απο όσα νομίζεις.Ίσως επειδή δεν ενδιαφέρομαι συχνά να μάθω ;-)
8)-Πώς σας φάνηκε παιδιά η πρόβα?Ήμουν καλή?Τι σας άρεσε περισσότερο?
-Το σόλο του κιθαρίστα.
9)-Δεν ξέρω βρε Δ..δεν μ'αρέσει,είναι κοντός.
-Για σένα μια χαρά είναι.
10)-Εμένα δεν μ'αρέσει ο άντρας να είναι πολύ ψηλός.
-Ναι,καλά!Το λες αυτό επειδή ο δικός σου σου έρχεται μέχρι το αυτί.

Είμαστε όμως και μεις οι γυναίκες...!!!

Είστε και σεις...αλλά είμαστε και μεις...!
Για λόγους καθαρά αγάπης και προστασίας της προσωπικής ζωής των κοριτσιών μου και μένα της ίδιας,δεν θα μπορούσα να μεταφέρω με κάθε λεπτομέρεια γεγονότα..ή διαλόγους..Θα μπορούσαν όμως να μου ξεφύγουν ατάκες.. :-ρ .Ναι,είναι τόσο ενδιαφέρον όσο ακούγεται.

1)Τελείωνε.Βαριέμαι και νυστάζω.
2)Αν ήθελα να κλειστώ σε μοναστήρι,τι θα έκανες?
3)Ευτυχώς που πετάς και καμοία βλακεία και περνάει η ώρα.
4)Τι να κάνουμε 1 ώρα μόνοι μας,να κοιτιόμαστε?
5)Είναι πολύ γλυκό εκ μέρους σου που μου λες οτι με αγαπάς και θέλεις να ξαναείμαστε μαζί..αλλά εγώ θα συνεχίσω να πηγαίνω διακοπές με τις φίλες μου.Να εξηγούμαστε.
6)Πιστεύω το οτι είσαι ειλικρινής και καθαρός απέναντι μου,αλλά επίσης πιστεύω οτι με έχεις απατήσει.
7)Μοιάζεις με αυτό το πράσινο τερατάκι, τον Shrek..και λίγο με τον Κουασιμόνδο τώρα που σε παρατηρώ!
8)Όχι καρδιά μου, δεν χασμουριέμαι επειδή νυστάζω..
9)...Και αφού σου έδειξα φωτό απο ΟΛΟΥΣ τους πρώην μου,κάτσε να σου πω και τι έγινε με τον ΚΑΘΕΝΑ.
10)Χωρίσαμε επειδή με απάτησες με την κοπέλα που είστε τώρα μαζί,και την οποία απατάς αυτή τη στιγμή μαζί μου?Ή επειδή σε απατούσα όλο τον καιρό πρίν με απατήσεις?

(Εντάξει, μπορεί να παραδεχτώ ότι υπάρχει μια δόση υπερβολής, αλλά μόνο υπο την απειλή όπλου)

Κεντρική σειρά πλατεία

Βλέπω πάλι το δράμα μας
Αυτή τη φορά σαν θεατής
Έχει πλάκα να βλέπω τη ζωή μου να επαναλαμβάνεται
αλλάζουν λίγο οι πρωταγωνιστές, οι διάλογοι
εσύ έχεις μείνει ίδιος
κι εγώ στην πλατεία
Είναι πιο άνετα εδώ απ' ότι στη σκηνή
μπορώ να τεντώσω τα πόδια μου
μπορώ να βαρεθώ
να γελάσω και να κλάψω και να μασήσω τσίχλα στα λάθος σημεία
να κανονίσω την έξοδο μου για μετά την παράσταση
να ακούσω άλλη μουσική με I-pod
κι αν εξοργιστώ
αυτή τη φορά μπορώ να φύγω πριν το τέλος
και να σ'αφήσω να παίζεις μόνος σου
όχι μόνος σου, αλλά όχι μαζί μου
και δεν θα καταλάβεις ότι λείπω
το έργο δεν αλλάζει είπαμε
μόνο οι πρωταγωνιστές
Θα λες ακατανόητες ατάκες
Θα βγω έξω στον αέρα
Θα λες ακατανόητα αστεία
Θα περπατάω στην άνοιξη
Θα φωνάζεις, θα επιβάλλεσαι στο κοινό σου
Θα έχω ήδη στρίψει στη γωνία
οι φωνές από το θέατρο θα γίνονται ψίθυροι
Κι οι ψίθυροι αεράκι...

Οι λέξεις (των άλλων)

Μια που το πιγκουίνι μας εγκατέλειψε (προσωρινά καλέ, μην τρομάζετε) για διακοπές κι άφησε εδώ μέσα μια φρύγανιά μόνη να αλωνίζει...

Είναι αλήθεια: είμαι σφουγγάρι. Από μικρή, οι λέξεις των άλλων, οι εκφράσεις των άλλων, αποτελούσαν για μένα πρότυπα προς μίμηση, βήματα ενός τελετουργικού χορού που αν τα μάθαινα ίσως γινόμουν πιο "αποδεκτή" (από ποιον δεν ξέρω. Ίσως από ένα λευκό μέρος, πολύ φιλόξενο για διαταραγμένες προσωπικότητες). Τις ρουφούσα, τις αποτύπωνα, τις έκανα δικές μου. Καλά, όχι μόνο τις λέξεις – αλλά εδώ καμία παραδοχή για πούρα partagas και πράσινο τσάι δεν θα βγει από τα χείλη μου (ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΩ, ΕΝΤΑΞΕΙ;;;)και σε καμία περίπτωση δεν θα παραδεχτώ ότι η εμμονή μου με το evian και τον Latte (με διπλό tt παρακαλώ, μα πως τα προφέρετε έτσι εσείς στο Ελλαδιστάν!) έχει να κάνει με εξωγενείς παράγοντες. Ορίστε μας. Γιατί μετά θα πρέπει να παραδεχτώ και ότι το chick flick The Runaway BRide, με την μπερδεμένη Τζούλια να μην ξέρει πως θέλει τα αβγά της, έχει τρομακτικά πολλές ομοιότητες με την εκάστοτε ζωή μου, σχέση μου, σχέση της ζωής μου... Θου κύριε.

Έλεγα όμως για τις λέξεις. Είναι η πολιτιστική μου κληρονομιά, οι βαλίτσες μου, οι παπαρούνες που μαζεύω από το κάθε μέρος που επισκέπτομαι. Και έχω καταλήξει, η ομιλία μου να είναι ένα κράμα από τις εκφράσεις των ανθρώπων που έχουν περάσει ή περνούν ή παίρνουν από τη ζωή μου...

"Θα φύγουμε...τύπου τώρα;"
Τύπου. Και όχι υπογραμμού. Ένα "τύπου" αυθαίρετο που χώνεται εκεί που δεν το σπέρνουν, όπως κάνει και η συγκεκριμένη αρχισυντάκτρια. Και που για κάποιο ακατανόητο λόγο έχει τρυπώσει και στην ομιλία μου...

"Πραγματικά"
Η μόνη κληρονομιά που έχω από τον πρώην μου. Κυρίως γιατί η λέξη έχει τόσα πολλά α, που του ήταν (κάπως) δύσκολο να κάποιο ορθογραφικό λάθος. Προσπαθούσε πάντως.

"Γλυκούληηης!!!"
Αγαπημένη φίλη-αρχισυντάκτρια (μη γλυκούλα). Χρησιμοποιείται όπως μαιντανός: σημαίνει "κακόμοιρος", "βλάκας", "χαριτωμένος", "ζωάκι", "αστείος αλλά όχι τόσο ώστε να θεωρηθεί αξιοθαύμαστος".

"Αγαπώ"
Η πασών των περιοδικών διευθύντριά μου. Όπου αγαπώ, βλέπε ζώνη, παπούτσια, κοσμήματα, κολεξιόν και άλλα ερωτεύσιμα πράγματα...

"Τουτουκάκι μου"
Αν και το λέω "κουτουκάκι μου", έτσι για να νιώθω λίγο διαφορετική. Πιγκουίνι, μόλις έρθεις αυτή η σελίδα θα αυτοκαταστραφεί...

"Αλλούτερο"
Meaning, αυτό το πλάσμα είναι αλλούτερο, απ' αλλού φερμένο. Μαμά. Και δεν μιλάει μόνο για τον εαυτό της.

"Και καλά"
Άλλος πρώην (ναι ξέρω, κουράστηκες να σκοτώνεις τους αγαπητικούς μου). Τόσο ευφραδής, που όταν του είπα να χωρίσουμε με αποκάλεσε εγωίστρια. Και κατέβηκε τα βράχια του Λυκαβητού, απειλώντας με να αυτοκτονήσει...Και καλά.

"Porfa"
Δασκάλα ισπανικών. Τόσο χαζή, που είναι σχεδόν άδικο να ξέρει τη γλώσσα καλύτερα από μένα...Και porfa, είναι σύντμηση του Porfavor (κατά το Έλεος, αγάπη μου, αλλά αυτό είναι δάνειο από άλλο gay φίλο μου).

"Ω θεέ μου"
Συνοδεύεται με βροντερή φωνή και ύφος απόγνωσης...

"Fuck"
Καλά, στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερες. Είναι όλες οι αγγλικές λέξεις που έχουν μπλεχτεί ύπουλα στην ομιλία μου τα τελευταία 2 χρόνια. Αλλά το "fuck" το προφέρω κάθε φορά που βλέπω σκάλες. Το ψιθυρίζω σε κάθε σκαλοπάτι. Υπόκωφα.

"Evi lost"
Όπου στη θέση του Evi, μπαίνει ο...χαμένος σε κάθε περίπτωση. Αλλά αυτή είναι ατάκα που δεν χρησιμοποιείται εκτός χωρικών υδάτων DELM (ίσως γιατί μόνο εμείς θυμόμαστε το μέγεθος της απόγνωσης που την συνόδευε..)

"Χαχα,χοχο και χιχι"
Τομ Ρομπινς. Από το "Ακόμα και οι Καουμπόισες μελαγχολούν".

"Κατακαημένος-η-ο, δεύτερος, πωλήτρια Lynne Περιστερίου!"
Φίλη αγαπημένης φίλης-αρχισυντάκτριας. Απολαυστικά σνομπ.

"Νι"
Αντί για ναι. Αγαπημένη φίλη-συνάδερφος με τη(νι)ακές καταβολές.

Είμαι σίγουρη ότι αν το ψάξω λίγο ακόμη θα βρω κι άλλα. Αλλά δεν θέλω να το ψάξω. Πραγματικά.

Υ.Γ. Τα αβγά μου, μου αρέσουν βρασμένα πολύ σφιχτά, μάτια αλλά με σκασμένο το κιτρινο, και ομελέτα μόνο με λουκάνικα. Ευχαριστώ.

2 more years

Δε νιώθω θλίψη
Νιώθω φόβο
Μην αρχίσω να ξεχνάω
Τη φωνή σου
Την ανάσα σου
Το βλέμμα
Γίνεται να σβήσουν αυτά με τον καιρό;
Ή απλώς είναι τραγούδια που τους έχω χαμηλώσει τον ήχο;
Για να μην πονάω;
Και γιατί δεν είσαι εδώ να μου απαντήσεις;
Αρε μπαγάσα...

Today's Hate List

1) Οι συνταγές. Πράγματα που δεν πρόκειται να φάω (τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον ή μέχρι να ανοίξει ένα γκουρμάδικο που θα έχει κρεμμύδια shallot και τυρί Asiago μέσα στο οικοδομικό μου τετράγωνο), αλλά μου τρώνε χωρίς καμία τύψη το χρόνο για να τα προσφέρω γραπτά στο αναγνωστικό κοινό. Είναι ύπουλα πράγματα οι συνταγές. Ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις βρίσκεσαι να χάνεις 20 λεπτά διερωτώμενη: τί εννοεί ο ποιητής να προσθέσεις το ζωμό κοτόπουλο ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΨΙΧΟΥΛΩΝ;;;
2) Το σεντόνι. Μπλέκεται στα πόδια σου, είναι αναποφάσιστο, ρηχός και αφιλοσόφητος χαρακτήρας. Χίλιες φορές κουβέρτες.
3) Η Παπαρίζου. Ξέρει αυτή.
4) Το σουτιέν μου. Επίσης ξέρει αυτό.
5) Το κτητικό "μου" δίπλα στο όνομα μου, όταν δεν προέρχεται από άτομα που όντως έχουν κάποιο λόγο να το κάνουν.
6) Οι γόβες Νο41. Τις αγόρασα σε μια στιγμή αδυναμίας, όπου τα πόδια μου ήταν πρησμένα μετά από ολοήμερο ρεπορτάζ. Μέγα λάθος. Τώρα κυκλοφορώ με κομψές, 12ποντες βάρκες που μου βγαίνουν σε κάθε βήμα.
7) Τα αρώματα που δεν μένουν στο δέρμα μου και πρέπει κάθε τόσο να ψεκάζομαι λες και έχω ψύλλους.
8) Το περιεχόμενο του πορτοφολιού μου. Εκνευριστικά μινιμαλιστικό.
9) Η αρχισυντάκτρια μου. Η αρχισυντάκτρια μου. Η αρχισυντάκτρια μου. Η αρχισυντάκτρια μου. Η αρχισυντάκτρια μου. Η αρχι

Τρα λα λα..!

Απο τότε που έχει βγει η αντιστοίχηση ήχων στα κινητά έχουν τρελαθεί όλοι να γεμίζουν τις μνήμες τους με όσο το δυνατό περισσότερα τραγούδια(ναι, κάπου μέσα σε αυτό το τσούρμο είμαι και γω).. Ασυναίσθητα όμως ο καθένας μέσα μας έχει τον δικό του ήχο, και κάποιες φορές το θυμόμαστε μόνο όταν ακούμε ραδιόφωνο. Θλιμένα τραγούδια, χαρούμενα, ανέμελα και τα καλύτερα απο όλα τα αυτόσχέδια π.χ "συγνώμη σου ζητώ,συγχώρεσε με, σου φέρθηκα σκληρά το ομολογώ.."(σε στιγμες μεγάλης μαλακίας όπου προκαλέσαμε πόνο) ή στοίχοι με εμπλουτισμένο,αυτοσχέδιο και αυστηρά προσωπικό στοίχο "και έχω μια διαίσθηση (Μπάμπη),φοβάμαι (Μπάμπη).." ή ακόμα και άσματα πεισματικά ερμηνευμένα φάλτσα "Can't live without you" (επειδή έτσι το νιώθουμε καλύτερα!!) και τόσα άλλα...! Μας έχει τύχει να συνειδητοποιούμε τα συναισθήματα μας για κάποιον ακούγοντας απλά το τραγούδι "Έχω 5 μήνες να σε δω,κοίτα με,ακόμα εγω σε περιμένω..)ή ένας ήχος ξυπνητηριού "Loosing my religion"(αντιφατικός τίτλος δεδομένου του μεγέθους πίστης και αφοσίωσης που προκάλεσε) να σηματοδοτεί το πιθανότατα πιο ευτυχισμένο πρωινό της ζωής μου.. Καταλήγω λοιπόν οτι η πιο αυθεντική αντιστοίχηση (και πιο πετυχημένη) είναι αυτή του μικρού αυτού παιδιού μέσα στο κεφαλάκι μας, που είναι χαζό και αδιάκριτο, και συνδέει πρόσωπα και καταστάσεις με ενοχλητικά υπέροχα τραγούδια(κάποιες φορές ενοχλητικά σκέτο) και εκεί που δεν το περιμένεις(ούτε και κανένας άλλος) αρχίζεις απο μόνη σου να γελάς,να κλάις,να αηδιάζεις,να παίρνεις το γλιφιτζούρι απο το πιτσιρίκι δίπλα σου επείδη θέλεις απεγνωσμένα να αποδείξεις στο κάρμα σου ότι μπορείς και συ να φύγεις πέρνοντας το πιο σημαντικό πράγμα κάποιου. Αγανακτισμένη και θυμωμένη κλείνω το ποστ μου αυτό, με μόνο μια λέξη:Εσυ ρε Γ.. με θυμάσαι με κανένα τραγούδι (εκτός του "σκυλα,δεν θα σου τηλεφωνησω,και αν με παρεις θα στο κλεισω,θα σου δείξω εγω" και του "σε ξεπέρασα,αλήθεια σε ξεπεράσα"??? Καλό βράδυ σε όλους.. :-)

Χμμμ.....

Έχουμε γεμίσει αλυσιδωτά παιχνιδάκια εδώ μέσα. Σε λίγο θα προωθούμε και chain letters. Ξέρεις απο αυτά που αν δεν τα στείλεις σε 20.768 άτομα μέσα σε 65 δευτερόλεπτα θα σε πατήσει ένας αυστραλέζικος ογκόλιθος, το αφεντικό σου θα σε μαστιγώσει με εφτά ουρές πεκινουά και τέλος θα πεθάνεις από εγκαύματα τρίτου βαθμού που θα προκληθούν από πρόσκρουση μετεωρίτη...τι έλεγα;

Λοιπόν οι αγαπημένες μου ατάκες απο ταινίες. Θα προσπαθήσω να μην επαναλάβω ατάκες από τις αγαπημένες μου ταινίες. Λοιπόν, έχουμε και λέμε...

1) "We are just dreams and bones". Από το πολύ καλό εργάκι Nine Lives. Γιατί όντως οι άνθρωποι, αν μπορούμε να τους περικλείσουμε σε έναν ορισμό, είμαστε απλώς όνειρα. Και κόκκαλα. Ή ίσως...όνειρα μέχρι το κόκκαλο;

2) "Always look at the bright side of life" Φυσικά αυτό από μόνο του, είναι μια αηδία και μισή. Φανταστείτε το όμως πάνω σε ένα σταυρό....δύο ληστές και τον Brian (που τον έχουν περάσει για Χριστό) να κουνιούνται καρφωμένοι με το ρυθμό της μουσικής...και έχετε τον ορισμό της ειρωνικής αισιοδοξίας, όπως μόνο οι Monty Pythones θα μπορούσαν να τον δώσουν. Συνοδεύεται με σφύριγμα.

3) "So long and thanks for all the fish" Τραγουδάνε τα δελφίνια εγκαταλείπωντας τη Γη, μια Πέμπτη σαν όλες τις άλλες που ο πλανήτης κατεδαφίστηκε. Ή αλλιώς, The Hitchhiker´s guide to Galaxy...Μην ξεχάσετε την πετσέτα σας...

4) "Remember the white blanket" (τώρα που είπα πετσέτα). Υπαρξιακό ντελίριο από Ντάστιν Χόφμαν στο I heart Huckabees.

5)..."He would play" Από το αγαπημένο chick flick The Runaway bride. Ο απογοητευμένος ροκάς πρώην άντρας της Τζούλια σκέφτεται τί θα έκανε το μουσικό του είδωλο στη θέση του. Συνοδεύεται από τατουάζ στο στήθος και τάσεις για μανιοκατάθλιψη. Επίσης.

Και οι δικές μου 7!

Η Andrea ξέρει τι θα επακολουθήσει, τους υπόλοιπους θα τους παρακαλέσω να μην βγάλουν συμπεράσματα από την παρακάτω λίστα και μόνο ;-p 1)Ο Τιτανικός.Ναι,μου άρεσε πολύ και ακόμα και τώρα όποτε βλέπω τον Ντι Κάπριο να βουλιάζει αποκαλώ την Κέιτ σκρόφα και μέσα απο τα δάκρυα μου βλέπω το ονειρεμένο μέλλον που θα μπορούσαμε να είχαμε μαζί, με εμένα με άσπρο πέπλο στο πλευρό του.... 2)Με λένε Σαμ. 3)Πέρα από τα σύνορα.Που μου έχει βάλει ιδέες και μακάρι να μου βγούν σε καλό.. 4)The lion king.Και δεν το παίρνω πίσω με τίποτα. 5)Το γεράκι. Με τον Μπρούς Γουίλις 6)Ο Λαχαγός Μπίλκο..κάθε φορά, μα κάθε φορά που την βλέπω γελάω! 7)Δεν θυμάμαι τον τίτλο,Σούζαν Σάραντον,Τζούλια Ρόμπερτς.Ιδιαίτερα μια συγκεκριμένη σκηνή.Η μαμά ξέρει οτι πεθαίνει απο καρκίνο και χαιρετάει τα παιδιά της.Η άλλη γυναίκα στον γάμο της,μετά απο δική της παράκληση,τους φτιάχνει πάπλωμα(νομίζω και άλλα πράγματα) απο φωτογραφίες τους με την μαμά τους..

Και 1 εκτός λίστας:13ος πολεμιστής! Μόνο η φρυγανιά μπορεί να ξέρει το γιατί..και δεν νομίζω να χαίρεται ιδιαίτερα για τον τρόπο που το ξέρει..χιχιχιχι!!

Προσκαλώ τους

andrea zax

bathtub

lazinio

Carrie

Κλέαρχο

να μου αποκαλύψουν αγαπημένες τους ατάκες απο ταινίες.Ας πούμε 5 τον αριθμό!

If you can't beat them, tag them

Αφού επιμένεις...

1. Πραγματικά, έχω πολύ μεγάλο πρόβλημα με τη διάταξη των πραγμάτων γύρω μου. Είμαι ακατάστατη και χαοτική, αλλά για να μπορέσω να δημιουργήσω το οτιδήποτε, πάντα το τηλέφωνο πρέπει να είναι σε ευθεία και παράλληλο με την πλευρά του τραπεζιού. Το σημειωματάριο ακριβώς δίπλα, να σχηματίζει τέλειες και παράλληλες γωνίες με την πλευρά του τηλεφώνου. Τα ποστ-ιτ, κάτω από τη μολυβοθήκη και αριστερά από το σελοτέιπ, ευθεία και παράλληλα μεταξύ τους...
2. Έχω μυωπία. Αλλά δεν φοράω ποτέ τα γυαλιά μου. Αναγνωρίζω τους ανθρώπους από το περίγραμμα, τα ρούχα και τα μικρά πράσινα πεταλουδάκια που φτερουγίζουν γύρω τους.
3. Πάντα στέκομαι με το ένα μου πόδι στις μύτες σα να φοράω πουέντ. Το κάνω χωρίς να το καταλαβαίνω. Και ναι, είναι τόσο γελοίο όσο φαντάζεσαι.
4. Ποτέ δεν μπορώ να βρω που έχουν πάει όλα εκείνα τα κοσμήματα που κατά καιρούς αγοράζω. Τα φοράω μία, άντε δυο φορές και μετά, αγνοείται η τύχη τους. Κάποια στιγμή θα σκάψω κάτω από τα σανίδια του σπιτιού μου και θα βρω ένα σεντούκι γεμάτο από χαμένους θησαυρούς ετών. Είμαι σίγουρη.
5. Φοβάμαι τις σκάλες.